|
موقعيت جغرافيايي - استان اردبيل
استان اردبيل با ۱۸۰۵۰ كيلومتر مربع وسعت در شمال غرب فلات ايران قرار دارد. اردبيل، خلخال،مشكين شهر، گرمي، بيلهسوار و پارسآباد از شهرهاي مهم استان و شهر تاريخي و مذهبي اردبيل، مركز آن است.استان اردبيل در سال ۱۳۷۵ حدود ۰۱۱/۱۶۸/۱ نفر جمعيت داشته است كه ۷/۴۸ درصد آن شهرنشين، ۱/۵۱درصد آن روستانشين و ۲/۲ درصد ديگر آن غير ساكن و عشاير بودهاند. از استان اردبيل ۵/۲۸۲ كيلومتر باجمهوري آذربايجان مرز مشترك دارند. در ۱۵۹ كيلومتر از مرز مشترك رودهاي ارس و بالهارود جريان دارند. دونقطه اصلاندوز و بيله سوار مغان با جمهوري آذربايجان ارتباط زميني دارد. محور اردبيل - آستارا (گردنه حيران)نزديكترين راه ارتباطي استان با مركز كشور است. اين راه شهرستانهاي استان اردبيل را از راه رشت و قزوين بهتهران وصل ميكند. قله سبلان با ۴۸۱۱ متر ارتفاع بلندترين نقطه اين استان است و در شمال غربي شهرستاناردبيل واقع شده است.
نام اردبیل
اردبیل از جمله شهرهای باستانی ایران است و ایرانیان شهر خود را آرتاویل نامیدند که از دو کلمه آرتا به معنی مقدس و ویل به معنی شهر تشکیل یافته است که با هم معنی شهر مقدس را می دهند؛ و آن به این جهت است که این شهر شهر مقدس زردشتیان در دوران باستان می باشد.
آب و هوا - استان اردبيل
جغرافياي عمومي شهرستان اردبيل از ارتفاعات كوهستانهاي سبلان، طالش و بزغوش، متأثر است.بيشتر نواحي اردبيل بيش از ۳ هزار متر از سطح دريا ارتفاع دارد. قله سبلان با ارتفاع ۴۸۱۱ متر در شمال غربياين شهرستان واقع شده و در اعتدال هواي آن نقش عمدهاي دارد. شهرستان اردبيل از مناطق سردسير ايران استو بين ۵ تا ۸ ماه در سال سرد است. زمستانهاي بسيار سرد و تابستانهاي معتدل از ويژگيهاي آب و هوائياردبيل است.
تاريخ و فرهنگ - استان اردبيل
تاريخ استان اردبيل با تاريخ سرزمين آذربايجان در آميخته است. بسياري از مورخان اسلاميبناي شهر اردبيل را به فيروز پادشاه ساساني (۴۸۹ - ۴۵۷ م) نسبت ميدهند و بر همين اساس شهر اردبيل بيشاز ۱۵۰۰ سال قدمت تاريخي دارد. اردبيل در زمان هخامنشيان اهميت سياسي و نظامي مهمي داشت و مركزاستقرار اردوي ايران جهت حفظ و نگهداري مرزهاي شمالي ايران بود. به روايت اوستا، زردشت پيامبر ايراني دركنار رود «دائييتا» كه امروزه ارس ناميده ميشود به دنيا آمده و كتاب خود را در كوهستان سبلان تحرير كرده وبراي ترويج دين خود به شهر اردبيل روي آورده است.
در زمان حمله عربها به ايران (۲۲ هجري قمري) اردبيل بزرگترين شهر آذربايجان بود كه به دست سپاهياناسلام افتاد. بين سالهاي ۲۶۷ تا ۳۱۷ ه. ق اين شهر مركز حكمراني طايفه بني ساج بود كه حكومت را از مراغهبه اردبيل انتقال داده بودند. اردبيل تا حمله مغول مركز حكومت آذربايجان بود. شاه اسماعيل براي تشكيلحكومت واحد ايراني از اردبيل قيام كرد و تبريز را در سال ۹۰۶ ه.ق پايتخت رسمي ايران قرار داد. در دورهصفوي اردبيل از لحاظ سياسي و اقتصادي سرآمد شهرهاي ايران بود. اين شهر در مسير شاهراه تجاري ايران واروپا قرار داشت و ابريشم و مال التجاره وارده از گيلان از طريق اردبيل به اروپا صادر ميشد.
علاوه بر اهميت جاذبههاي طبيعي و تاريخي كه زمينه مناسبي را براي توسعه اقتصادي - اجتماعي استاناردبيل فراهم آوردهاند، موقعيت استراتژيك اين استان بويژه از نظر توريسم عبوري و بازرگاني، اين شهر را دراهميت درجه اول قرار داده است. گرايشهاي قومي و فرهنگي اخير كه مابين آذربايجان ايران و جمهوريآذربايجان بوجود آمده جريان توريستي دائمي مابين اين جمهوري و استان اردبيل را گسترش داده است.
|